My First Elijah Fanfiction
เป็นฟิกเรื่องแรกในชีวิตเลยค่ะ เขียนขึ้นด้วยความคลั่งอิไลจาห์ล้วนๆ ^^
สำหรับเราเขาเป็นนายเอกที่น่ารักที่สุดในโลกเลย อิอิ

Title : Elavator
Author : frodo_slave
Pairing : Orlijah
Rate : PG 13



Elevator

Orlando คว้านาฬิกาข้อมือคู่ใจจากโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู เข็มบนหน้าปัดบอกเวลาใกล้เวลาอาหารเย็นพอดี
การถ่ายทำในวันนี้ค่อนข้างเบาเมื่อเทียบกับวันที่ผ่านๆมา หลังถ่ายทำเสร็จนักแสดงยังพอมีเวลาเหลืออีกนิดหน่อยสำหรับธุระส่วนตัวก่อนจะลงไปรวมกันที่ห้องอาหารแบบบุปเฟต์ของโรงแรม ซึ่งโดยปกติแล้วพวกเขามักจะฝากท้องไว้ที่กองถ่ายเสียเป็นส่วนใหญ่ และพอกลับมาถึงก็จะคลานขึ้นเตียงกันทั้งชุดแสดงที่สวม Orlando ไม่แน่ใจสำหรับคนอื่น แต่ตัวเขาเองมีบ่อยครั้งที่เป็นอย่างนั้น
เจ้าของนาฬิกาคาดมันไว้กับข้อมือ ก่อนผ่านประตูออกสู่ทางเดินเพื่อตรงไปยังลิฟต์
Orlando มองร่างเล็กๆที่เดินมาจากทิศทางตรงกันข้าม ดวงตากลมโตสีน้ำเงินคู่นั้นหรุบต่ำ มองเพียงระยะทางไม่ถึงเมตรจากปลายเท้าออกไป และซุกมือทั้ง 2 ข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง
“Lijah” เขาทักขึ้นก่อน แต่เจ้าของร่างนั้นยังคงเดินก้มหน้าในอิริยาบทเดิม
“Elijah” Orlando เรียกด้วยเสียงดังขึ้นซึ่งก็ได้ผล
“หืม? ว่าไง Orli” เด็กหนุ่มหยุดเดิน เงยหน้าขึ้นเมื่อมาถึงตรงหน้า Orlando และอยู่หน้าลิฟต์พอดี
“นาย….” ร่างสูงเพรียวสำรวจใบหน้าขาวๆนั่น และสังเกตว่าเจ้าตัวดูหม่นหมองกว่าปกติ “ไม่เป็นไรนะ?”
“เปล่า ฉันสบายดี” ริมฝีปากหยักโค้งยิ้มบางๆ ยิ้มที่ดูก็รู้ว่าฝืน
เสียงเตือนและเสียงเลื่อนประตูเปิดของลิฟต์ดังขึ้นขัดจังหวะ
Orlando ก้าวนำเข้าไปก่อน รอจนอีกฝ่ายตามเข้ามาจึงกดหมายเลขชั้นที่ต้องการ ก่อนหันไปหาเพื่อนนักแสดงและวกเข้าสู่เรื่องที่ยังคาใจ
“ฉันอาจไม่ใช่นักแก้ปัญหาที่ดีนัก แต่อย่างน้อยก็เป็นคนฟังที่ดี ถ้านายต้องการ”
Elijah หันมายิ้มให้อีกครั้ง แต่ด้วยรอยยิ้มที่สดใสขึ้น “ไม่มีอะไรหรอก Orli มีเรื่องรบกวนใจนิดหน่อย อีกไม่นานก็หาย ขอบใจที่เป็นห่วง”
เสียงกึงดังสนั่น ไฟฟ้าในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆดับวูบลง พร้อมกับแรงสั่นไหวของตัวลิฟต์ที่กระแทกกับช่องลิฟต์ภายนอกจากการหยุดอย่างกะทันหัน ทั้งสองยืนนิ่งแทบหยุดหายใจ เกาะราวจับไว้แน่นจนกระทั่งทุกอย่างค่อยๆสงบลง
“ลิฟต์ค้าง” หนุ่มนักแสดงชาวอังกฤษกล่าวหลังถอนหายใจยาวๆ “นายไม่เป็นไรใช่มั้ย” เขาถามฝ่าความมืดไปยังร่างที่มองไม่เห็นที่อีกด้านแคบๆของลิฟต์
“Lij?”
“อืม….” แม้คำตอบจะแสดงให้รู้ว่าไม่เป็นไร แต่น้ำเสียงดูจะไม่ใช่อย่างนั้น
ร่างสูงกว่าก้าวยาวๆเพียงก้าวเดียวก็พบกับร่างที่นั่งคู้ตัวอยู่บนพื้นพรม
“Lijah” Orlando ทรุดตัวลงข้างๆ พยายามควานหามือของเด็กหนุ่ม และพบว่ามันเย็นเฉียบ
“นายกลัวความมืด?” เขาถามพลางบีบมือข้างนั้นเบาๆอย่างปลอบประโลม
“เปล่าน่า” Elijah ตอบเสียงอุบอิบ “แค่ไม่ถูกกับลิฟต์ โดยเฉพาะลิฟต์มืดๆแบบนี้”
“อืมฮึ” Orlando ทำเสียงตอบรับในลำคอ “ฉันได้ยินมาว่า คนที่ติดอยู่ในลิฟต์มักจะหาเรื่องคุยเพื่อให้คลายความ…..ไม่ถูกกับลิฟต์”
เด็กหนุ่มร่างเล็กหัวเราะเบาๆ “OK. ฉันกลัวที่มืด แล้วไงต่อ ว่าต่อไปสิ”
“เรื่องท็อปฮิตในเวลาแบบนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องตลก อยากลองดูมั้ยว่าเรื่องของฉันจะทำให้นายหายกลัวได้หรือเปล่า”
“นายนี่…..จะเล่าเรื่องตลกยังต้องบอกก่อนว่าเรื่องตลก”
“เผื่อมันไม่ขำนายจะได้แกล้งทำเป็นขำหน่อยไง”
Orlando รู้สึกคล้ายได้เห็นรอยยิ้มของเพื่อนร่วมทีมเมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด ตามมาด้วยเสียงกึ่งรำคาญกึ่งขำ “เอาเถอะ ลองดูสิ”
“เรื่องมันก็มีอยู่ว่า….” หนุ่มร่างเพรียวเริ่มสาธยาย “มีกระทาชายนายนึง เพิ่งมารับตำแหน่งหัวหน้างานหมาดๆ ก็เลยต้องจัดเก็บข้อมูลให้เข้าที่พร้อมกับจัดระบบข้อมูลในคอมพิวเตอร์ใหม่โดยมีเลขาฯสาวสวยเป็นผู้ช่วย พอมาถึงขั้นตอนสุดท้ายคือการใส่พาสเวิร์ดของท่านผู้จัดการ เลขาฯสาวเลยหันมาถามเจ้านายใหม่ว่าต้องการให้หล่อนคีย์คำว่าอะไรลงไป ด้วยความที่อยากแหย่สาวเจ้าเล่นๆ เจ้านายเลยตอบไปว่า Penis เจ้าหล่อนหน้าแดงแต่ก็ยอมคีย์ลงไปโดยดี แต่พอ enter เจ้าหล่อนก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ เพราะตัวหนังสือเป้งๆหน้าจอฯมันขึ้นมาว่า Error, Your password has not long enough”
Elijah หลุดหัวเราะพรืดออกมาดังๆ เรื่องตลกลามกแบบนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยได้ยินจากเพื่อนห่ามๆของเขามาแล้ว แต่ก็ยังขำเมื่อมาได้ยินในเวลาแบบนี้อีกที
“เฮ้ มันได้ผลนี่”
“ช่าย ฉันยกอาหารเย็นส่วนของฉันวันนี้ให้นายเลย” Elijah เสนอข้อตอบแทนโดยไม่ต้องคิด เพราะจะกี่มื้อๆ ก็เติมไม่อั้น
Elijah หยุดหัวเราะและนิ่งไปสักพัก ขณะที่ Orlando นิ่งเงียบคล้ายรอคอยอะไรบางอย่าง
“วันนี้……”
“อืมฮึ?” Orlando ส่งเสียงเป็นเชิงกระตุ้น เมื่ออีกฝ่ายเงียบไปนาน เขาค่อนข้างแน่ใจว่าสิ่งที่จะหลุดจากริมฝีปากหยักโค้งคู่นั้นคือสาเหตุของอาการเก๊กซิมผิดปกติของ Elijah
“Bijou โทรฯ มา…….อดีตแฟนน่ะ” Elijah ขยายความ “เราเลิกกันไปพักนึงแล้ว แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ ตอนที่เลิกกันหล่อนยังว่าง ฉันก็เลยไม่รู้สึกอะไรมากนัก วันนี้หล่อนโทรฯมาบอกว่ามีแฟนใหม่ไปเรียบร้อย หมอนั่นร่างสูง ผิวเข้ม มาดแมน แถมยังฉลาด”
“นายก็เลยเสีย self?”
“อะไรนะ?” ร่างเล็กย้อนถามเสียงสูง
“อย่าบอกว่านะว่านายยังหึงหล่อน”
เด็กหนุ่มทบทวนความรู้สึกตัวเองในความมืด พลางตอบเบาๆออกมาอย่างไม่แน่ใจ “…..ไม่รู้สิ…..ฉัน….” เขาเคยคิดถึงหล่อนหรือเปล่าก่อนหน้าที่หล่อนจะโทรฯมา? ไม่! เขาตอบคำถามในใจอย่างไม่หลอกตัวเอง เกือบจะลืมหล่อนไปแล้วระหว่างที่อยู่กับสภาพแวดล้อมมันส์ๆที่นี่ “…..คิดว่าไม่ได้หึง….บางทีอาจจะเป็นอย่างที่นายพูด ฉันเตี้ยกว่าหล่อนด้วยซ้ำ ตัวซีด ดูเหมือนเด็กตลอดเวลา คงไม่มีทางได้บทผู้ใหญ่เหมือนคนอื่น”
“โฟรโดนี่ไง บทผู้ชายอายุ 50 “ Orlando แย้ง แต่ Elijah ก็เถียงกลับ
“ฮอบบิตอายุ 50 ต่างหาก ฮอบบิตอายุ 50 ที่ดูเหมือนเด็กหนุ่มอายุไม่ถึง 20 ”
“มองในทางกลับกัน ถ้านายไม่ได้เป็นนายอย่างนี้ นายก็คงไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้เป็นมาสเตอร์โฟรโดของเรา …..ไม่รู้ว่ามันจะทำให้นายมั่นใจขึ้นหรือแย่ลง แต่ฉันคิดว่านาย…..เอ่อ…..น่ารัก” Orlando กล่าวอย่างไม่แน่ใจ ไม่ใช่เพราะไม่กล้าพูดในสิ่งที่คิด แค่ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีไปกว่าเดิม แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อคู่สนทนาในความมืดหัวเราะพลางย้อนกลับมา
“แต่ฉันคิดว่านายสวยกว่า โดยเฉพาะเวลาเป็นเอลฟ์”
คราวนี้ Orlando หัวเราะขึ้นบ้าง “นายไม่คิดว่าแปลกหรือไง ที่ผู้ชาย 2 คนมานั่งชมกันเองว่าสวย ว่าน่ารัก?”
“นั่นสิ”
ความเงียบเข้าครอบงำอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ Orlando จะเริ่ม “ฉันอยากเห็นตาของนายตอนนี้”
“ทำไม?”
“ฉันเคยชอบสีทึมๆ” เอลฟ์หนุ่มเลี่ยงคำตอบ “พอมาเล่นเป็นเลโกลาสก็เริ่มชอบสีเขียว หลังจากนั้นไม่นาน ก็รู้สึกจะหลงรักสีน้ำเงินเข้าแล้ว”
“มันมีความหมายหรือเปล่า?” เสียงถามกลับไม่ดังไปกว่ากระซิบแผ่ว เช่นเดียวกับคำตอบที่ได้รับกลับมา
“นายกำลังจะได้รู้อยู่เดี๋ยวนี้…”
Elijah รู้สึกถึงริมฝีปากอุ่นๆทาบลงมา เขาเปิดปากตอบรับลิ้นนุ่มๆโดยอัตโนมัติ ดวงตาสีน้ำเงินในความมืดปิดลง แต่น่าแปลกที่รู้สึกคล้ายกับได้เห็นแสงนุ่มนวลภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท ความรู้สึกหนาวและหวาดกลัวก่อนหน้านั้นหายไปนานแล้ว ร่างกายของเขาอบอุ่นขึ้นจากอุณหภูมิที่ถ่ายถอดมาจากมือเรียวยาวซึ่งยังคงกุมมือเขาอยู่
เด็กหนุ่มเกือบจะเผลอตามริมฝีปากที่ผละจากไปคู่นั้น “ว้าว…” ร่างเล็กอุทานเบาๆ “ไม่เคยรู้ว่าจูบกับผู้ชายจะให้ความรู้สึกที่ดีแบบนี้”
“ขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายเป็นใคร” Orlando ตอบยิ้มๆ
แสงไฟในห้องแคบๆกระพริบติดกันหลายครั้ง ก่อนจะสว่างวาบ พร้อมลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลง Orlando ใช้มือข้างหนึ่งจับราวเพื่อดึงตัวเองขึ้นและดึงเจ้าของมือที่อยู่ในมือเขาขึ้นมาด้วย หนุ่มร่างเพรียวเหลียวกลับไปมองคนข้างๆที่กำลังเงยหน้าขึ้นหรี่ตามองแสงไฟและได้เห็นสีสันจางๆบนใบหน้าเนียนนั้น
ก่อนที่เขาจะคิดอยากทำอะไรมากกว่าเพียงแค่มอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก พนักงานหลายคนออกันอยู่ข้างนอกพลางถามไถ่สวัสดิภาพ Orlando ก้าวนำไปก่อนเหมือนตอนแรก ต่างกันนิดหน่อยตรงที่มือของคนเดินนำและเดินตามยังกุมกันไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้งสองตอบคำถามพนักงานของโรงแรมเล็กน้อยก่อนจะถูกปล่อยตัวไปสมทบกับเพื่อนร่วมทีมอื่นๆ
Elijah ไม่แน่ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น และไม่รู้ว่าจะมีอะไรที่มากกว่านี้ตามมาอีกหรือไม่ แต่อย่างน้อยความรู้สึกเกี่ยวกับการติดอยู่ในที่มืดๆแคบๆของเขาก็ดีขึ้น โดยเฉพาะถ้าคนที่ติดอยู่ในนั้นกับเขาคือผู้ชายที่ชื่อ Orlando Bloom