Then, It is a Bad Dream

เรื่องนี้เขียนขึ้นเพราะเห็นเจ้าขนปุยตัวน้อยที่บ้านค่ะ มันพยาย๊าพยายามเหลือเกินที่จะตะกายขึ้นมานอนบนเตียงด้วย

Title : Then, It is a Bad Dream

Author : frodo_slave

Pairing : Orlijah

Rate : โคตร PG อีกแล้ว

 

“เอาล่ะ อิไลจาห์ ถึงเวลาที่เราต้องคุยกันเสียทีแล้ว”

 

เด็กหนุ่มปิดหนังสือ แล้ววางมันลงบนโต๊ะเตี้ยเบื้องหน้าโซฟาที่ตนนั่งอยู่ “ฉันรู้ว่านายอยากพูดอะไร”

 

“ดี  เรื่องจะได้จบเร็วขึ้น” หลังเดินกลับไปกลับมาเนื่องจากรอเวลาอันเหมาะสม ออร์แลนโดเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอิไลจาห์ แล้วก้มลงมองใบหน้าเด็กหนุ่มด้วยสายตาออกคำสั่ง  ที่ปรึกษาดอมบอกเขาว่า การอยู่เหนือผู้ฟังจะทำให้ผู้ฟังเสมือนตกเป็นผู้รับคำสั่งโดยความรู้สึก   จากนั้นเหลือบตาขึ้นมองบานหน้าต่างที่เปิดม่านออกแล้วแอบยิ้มให้กับแสงแดดยามเย็นที่ลอดเข้ามาแว่บหนึ่งก่อนจะทำสีหน้าดุๆเครียดๆดังเดิม 

 

แสงนั้นกระทบร่างกายและใบหน้าเขาเต็มที่ราวกับแสงอันศักดิ์สิทธิ์จากพระเจ้าที่อำนวยพรให้เขาประสบความสำเร็จในการเจรจาครั้งนี้ แม้จะระคายเคืองจนต้องหยีตาเป็นพักๆ  แต่จากคำแนะนำของที่ปรึกษาดอมอีกเช่นกันที่บอกว่า ในเวลาเช่นนี้แหละที่จิตใจของคนจะผ่อนคลายและง่ายต่อการครอบงำ ซึ่งตัวอย่างที่เห็นได้ชัดจากการกระทำเช่นนี้ที่ได้ผลก็คือฮิตเลอร์

 

ฮิตเลอร์เลือกที่จะปราศรัยในยามใกล้พลบ ยืนอยู่บนสแตนด์เหนือผู้คนนับพันนับหมื่น เปล่งวาจาด้วยความฮึกเหิมและเด็ดขาด  ออร์แลนโดไม่ได้ต้องการให้อิไลจาห์ทักทายเขาทุกครั้งด้วยการยืนตรง ยกมือไปข้างหน้าแล้วร้องว่า ไฮท์ ออร์แลนโด และพร้อมจะยิงใส่ทุกคนตามที่เขาสั่ง  เพียงแต่อยากได้คำมั่นจากอิไลจาห์ในเรื่องที่ต้องการเท่านั้น  สำหรับเขา แสงยามเย็นที่ลอดผ่านกระจกบานน้อยๆก็เพียงพอโดยไม่จำเป็นต้องออกไปยืนคุยกันที่กลางสนามซึ่งรับแสงอย่างเต็มที่  ไม่ต้องมีแสตนด์สูงๆ แค่อยู่เหนือหมอนั่นกว่าปกติเล็กน้อย มีแต่เรื่องน้ำเสียงนั่นล่ะที่อาจจะต้องเข้มและเด็ดขาดจริงๆ

 

ออร์แลนโดเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแต่จะต้องไม่ให้มากเกินไป  ตรงตามแบบที่เห็นมาจากวิดีโอสารคดีนาซีเป๊ะ สายตาของเขาจะต้องจับอยู่ที่ผู้ฟังอย่างเต็มที่ ห้ามหลบ และห้ามกะพริบตาเด็ดขาดเพราะมันอาจหมายถึงการลังเลและความล้มเหลว “นายต้องเลิกนอนกับเขา!”

 

อิไลจาห์เม้มปาก หลบสายตาจากออร์แลนโด แล้วเบี่ยงหน้าไปทางอื่น “ฉันทำไม่ได้”

 

“แต่นายต้องทำ! ฉันทนให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว”

 

“นายต้องเห็นใจฉันนะ ออร์แลนโด นายไม่ได้มาอยู่กับฉันทุกวันเหมือนเขา  นายมีงาน นายมีเพื่อน นายปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเขามีเวลาให้ฉันมากกว่านาย”

 

“นายเองก็มีงาน มีเพื่อน และยังมีฉัน!  ยังไงก็ตาม นายต้องเลิกนอนกับเขา” ใจจริงออร์แลนโดอยากเรียกว่ามันเสียด้วยซ้ำ แต่เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจอิไลจาห์  เขาไม่ใช่ฮิตเลอร์ ไม่ใช่เผด็จการ แม้ว่าใจจริงแล้วอยากจะจับทั้งคู่แยกออกจากกันให้เด็ดขาด  แต่อิไลจาห์ทั้งรักทั้งหลงหมอนั่น แค่ให้เลิกนอนด้วยกันอิไลจาห์ก็คงเจ็บปวดพอทนอยู่แล้ว

 

“ขอโทษนะออรี่ ฉันทำไม่ได้จริงๆ” อิไลจาห์กอดเข่า แล้วเริ่มยกมือขึ้นกัดนิ้ว “ฉันรู้ว่านายไม่พอใจ แต่ยังไงฉันก็ทำไม่ได้” เด็กหนุ่มเอื้อมมือที่เพิ่งแทะเล็บหมาดๆไปจับมือออร์แลนโดไว้ พลางขอร้องด้วยสายตาวิงวอน “ได้โปรด ออรี่ ฉันอยากให้นายยอมรับความสัมพันธ์ของเรา ฉันอยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นอย่างที่ผ่านมา มีฉัน มีเขาแล้วก็มีนาย ฉันขาดนายไม่ได้ เหมือนที่ขาดเขาไม่ได้”

 

หนุ่มอังกฤษถอนหายใจเฮือก หลุดออกจากมาดของฮิตเลอร์ แล้วทรุดลงนั่งข้างคนรัก “ฉันไม่ได้ขอให้นายตัดขาดจากเขา แค่ขอให้นายเลิกนอนกับเขา นายคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างสิ ว่าจะรู้สึกยังไงตอนที่ฉันมาที่นี่ อยากจะเซอไพรซ์นายบนเตียง แต่ทุกครั้งจะต้องพบเจ้าหมอนั่นนอนอยู่ตรงนั้น บนเตียงของนาย ตรงที่ที่เป็นของฉัน”

 

“อย่าลืมสิ ว่าฉันรู้จักเขามาก่อนนายหลายปี นายต่างหากที่มานอนทับที่เขา” อิไลจาห์ตวัดสายตามองอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

ออร์แลนโดนิ่งไปทันที เรื่องนี้เขารู้ดีอยู่แล้ว และไม่ต้องการการตอกย้ำ ชายหนุ่มถอนหายใจหนักๆ กระแทกตัวลงกับพนักพิงโดยแรงเป็นการระบายอารมณ์

 

อิไลจาห์เองก็เริ่มรู้สึกว่าเขาพูดแรงเกินไป ปัญหาความสัมพันธ์สามเส้าแบบนี้เกิดขึ้นตั้งแต่พวกเขากลับจาก NZ ซึ่งเขาเองก็พยายามแก้ปัญหานี้ แต่มันก็ไม่เคยได้ผล เมื่อออร์แลนโดและเขาต่างก็ยืนกรานตามความต้องการของตนแต่ฝ่ายเดียว

 

“ฉันขอโทษ ฉันอาจจะพูดแรงไป” อิไลจาห์เขยิบเข้าไปจูบแก้มออร์แลนโดเบาๆ เอนกายพิงไหล่ชายหนุ่ม และกุมมือของเขาไว้บนตัก

 

“บอกฉันซิ อิไลจาห์ เขามีอะไรที่ฉันไม่มี เขาให้อะไรนายที่ฉันให้ไม่ได้”

 

เด็กหนุ่มส่ายศีรษะทั้งที่ยังพิงไหล่ออร์แลนโดอยู่ แต่ไม่ได้ปฏิเสธเพื่อให้คนรักสบายใจขึ้นเลย “เขามีทุกอย่างที่นายไม่มี  เขาให้ได้ทุกอย่างที่นายให้ไม่ได้  อย่าถามอะไรโง่ๆทั้งที่นายก็รู้ดีอยู่แล้ว”

 

“แต่ฉันก็ให้นายได้ทุกอย่างที่เขาให้ไม่ได้”

 

ใบหน้าเนียนแดงขึ้นนิดๆ “ฉันรู้ ฉันถึงได้บอกไงว่าฉันต้องการนายทั้งคู่ ฉันขาดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ได้”

 

“ฉันก็บอกแล้วว่าแค่ให้นายเลิกนอนกับเขา”

 

“แต่ว่า…” อิไลจาห์ลุกขึ้นมามองสบสายตาของออร์แลนโดอย่างจริงจัง “ฉันเคยชินกับการมีเขาอยู่บนเตียงทุกคืน  ชินกับการโอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขน ฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มๆของเขา ชินกับที่นอนอุ่นๆในตอนเช้าหลังเขาลุกจากไป ชินกับกลิ่นของเขาที่ยังอวลอยู่บนหมอนของฉัน  ฉันเลิกนอนกับเขาไม่ได้หรอก”

 

“โอเค งั้นเราพบกันครึ่งทาง  เมื่อไหร่ที่ฉันอยู่ที่นี่ หมอนั่นจะต้องไม่อยู่ “

 

“แต่…”

 

“นายจะมีฉันอยู่ในอ้อมกอดตลอดเวลาที่ฉันอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าปกติฉันจะเป็นฝ่ายกอดนาย แต่จะเปลี่ยนเป็นนายกอดบ้างก็ได้ฉันไม่ถือ นายหอมแก้มฉันก่อนนอนได้ จะกี่ครั้งก็ตามใจนาย ถึงมันจะไม่นุ่มนิ่มเหมือนแก้มหมอนั่น แต่แน่ใจว่ามันก็คงไม่เลวนัก ที่แน่ๆมีสาวๆอยากหอมแก้มฉันมากกว่าหมอนั่นตั้งมากมาย  ที่นอนของนายจะอุ่นไอฉันยิ่งกว่าตอนที่เจ้าหมอนั่นนอน เพราะฉันตัวใหญ่กว่า และอุณหภูมิสูงกว่า และข้อสุดท้าย นายสูดกลิ่นฉันแทนก็ได้ โอเค ฉันรู้ว่ากลิ่นเราไม่เหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นกลิ่น” ถึงตรงนี้ออร์แลนโดยกเสื้อขึ้นสูดดมฟุดฟิด “นายอาจจะมีปัญหาหน่อยตรงที่ฉันใช้โคโลญจ์เป็นประจำ แต่ถ้านายยืนกรานจริงๆ ฉันจะไม่อาบน้ำสัก 3 วันก่อนจะมาหานาย”

 

“ออร์แลนโด~~” อิไลจาห์ครางอย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าคนอย่างออร์แลนโดจะยอมได้ถึงขนาดนี้

 

“ฉันยอมให้นายเต็มที่แล้ว ดังนั้นฉันจะไม่รับการปฏิเสธใดๆทั้งสิ้น”

 

เด็กหนุ่มส่ายหน้า แล้วหัวเราะเบาๆ “นายมาให้ครึ่งทางแล้ว ทำไมฉันจะไปพบกับนายที่ครึ่งทางไม่ได้” กล่าวจบก็เอนกายลงพิงหัวไหล่ออร์แลนโดอีกครั้ง

 

ส่วนออร์แลนโดนั้น ถอนใจยาวๆอีกครั้ง แต่ด้วยความโล่งอกก่อนจะซบลงบนศีรษะอิไลจาห์ และไซร้เบาๆด้วยแก้มตนเอง พลางฝันถึงค่ำคืนลำพังระหว่างเขาและอิไลจาห์

 

……………………………………………………………….

 

อิไลจาห์หอมแก้มออร์แลนโดทั้ง 2 ข้าง หลังจากนั้นจึงผละออกมาแล้วทำหน้าแปลกๆ “ยังไงความรู้สึกมันก็ไม่เหมือนกัน” ปกติเขาก็ไม่ค่อยได้หอมแก้มออร์แลนโดอยู่แล้ว แม้จะเคยทำอะไรกันมากกว่านั้นก็ตาม

 

“เอาเถอะ แรกๆมันก็อย่างนี้ล่ะ ที่สำคัญ นายอย่าเอาความรู้สึกที่หอมฉันกับเจ้านั่นมาเทียบกันสิ ถึงจะบอกให้หอมฉันแทน แต่ไม่ได้บอกว่าความรู้สึกมันจะเหมือนกันนี่ เอาน่ะ มานอนนี่เถอะ” เขากล่าวอย่างอารมณ์ดี เพราะถึงแม้อิไลจาห์จะยังกังขาอยู่ก็ตาม แต่เมื่อนึกถึงอะไรๆที่กำลังจะทำหลังจากนี้ไปแล้ว เรื่องตรงหน้านับเป็นเรื่องขี้ผง

 

เสียงกุกกักจากหน้าประตูห้องทำให้ทั้งคู่หยุดชะงัก อิไลจาห์หันไปมองหน้าออร์แลนโด ขณะที่ชายหนุ่มก็กล่าวเสียงเฉียบขาด “ไม่! อิไลจาห์  เราตกลงกันแล้ว”

 

“แต่ว่า….”

 

“เรา – ตก – ลง – กัน – แล้ว” เขาเน้นทีละคำ ช้าๆชัดๆ

 

อิไลจาห์ถอนหายใจ แล้วเอนกายลงนอน ก่อนที่ออร์แลนโดจะนอนตามลงไปด้วย  เด็กหนุ่มบังคับให้ออร์แลนโดหันหลังให้ เพื่อที่เขาจะได้เอื้อมมือไปข้างหน้าเพื่อลูบไล้หน้าอกของอีกฝ่ายหนึ่งได้ 

 

ทีแรกออร์แลนโดไม่ค่อยอยากจะทำตามนัก แต่เมื่อนึกถึงมือนิ่มๆที่ลูบไล้ไปมาบนอกเขา และหรืออาจจะเลื่อนลงไปถึงไหนต่อก็ทำให้คลายความหงุดหงิดลง

 

แต่เพียงสักพัก อิไลจาห์ก็ลุกขึ้นนั่ง “ไม่ได้หรอกออรี่ ยังไงมันก็ไม่เหมือน นายไม่มีขนหน้าอก”

 

ออร์แลนโดลุกขึ้นนั่งตาม “สำหรับข้อนี้ ไม่มีทางที่ฉันจะปลูกขนหน้าอกแค่เพื่อให้นายลูบเล่นแน่”

 

“นายน่าจะลองดูนะ ฉันได้ยินเขาว่ากันว่าสาวๆชอบผู้ชายมีขนหน้าอก” อิไลจาห์บอกอย่างให้กำลังใจ

 

“ไม่! ฉันจะทำก็เพื่อให้นายพอใจ แต่มันต้องมีขอบเขต และขนหน้าอกมันก็เกินขอบเขตของฉันแล้ว!”

 

เสียงกุกกักจากประตูดังขึ้นมาอีกคำรบ ทั้ง 2 หันมามองหน้ากัน คนหนึ่งด้วยสายตาไม่ยินยอม คนหนึ่งด้วยสายตาวิงวอน

 

ออร์แลนโดส่ายหน้า

 

“ฉันทนไม่ไหวแล้วออรี่!” เด็กหนุ่มผลุนผลันวิ่งไปเปิดประตูก่อนที่ออร์แลนโดจะทันห้าม ร่างปุกปุยสีขาวปนเทากระโจนเข้าหาเจ้าของอย่างดีใจ

 

“แรสคอล! ฉันขอโทษนะ ที่ปล่อยในนายอยู่ข้างนอกตั้งนาน” เจ้าโอลด์ อิงลิชตัวโตส่ายก้นไปมาด้วยความดีใจที่ได้พบเจ้าของ หลังจากถูกกันไว้นอกห้องอยู่เป็นนาน 2 นาน

 

“อิไลจาห์! นี่ไม่ใช่อย่างที่เราตกลงกันไว้นะ” แรสคอลเพิ่งสังเกตเห็นคนอื่นที่นอกเหนือจากนายมันในห้อง เจ้าหมาแก่หันไปหาออร์แลนโด ส่ายก้นดุ๊กดิ๊ก เลียไม้เลียมือในฐานะคนคุ้นเคยของเจ้านายที่มาที่บ้านบ่อยๆ และด้วยนิสัยหมาใจดีของมัน ออร์แลนโดนึกอยากจะชักมือกลับ แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ต้องลูบหัวมัน 2 – 3 ที

 

“นายดูสิ เขาดีใจจะตายที่เห็นนาย  ทั้งที่นายห้ามเขานอนกับฉัน  นายไม่มีความเมตตาต่อเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์บ้างเลยหรือไง”

 

“ฉันมีความเมตตาต่อสัตว์” ออร์แลนโดเน้นเสียง “ฉันเคยเลี้ยงหมามาก่อน นายก็รู้ แต่ฉันไม่เคยให้มันขึ้นมานอนบนเตียง โดยเฉพาะเจ้าแรสคอลดันมานอนกั้นกลางระหว่างฉันกับนาย!”

 

“ก็มันเป็นที่ที่แรสคอลเคยนอน” อิไลจาห์ยังเถียงไม่เลิก “แล้วก็อย่าเรียกหมาว่า ‘มัน’ สิถึงเขาจะไม่ใช่คน แต่เขาก็รู้เรื่องนะ”

 

“เอาล่ะอิไลจาห์ ถ้าเจ้าแรสคอลนอนที่นี่คืนนี้ ฉันจะไปนอนที่อื่น”

 

“โอเค เดี๋ยวฉันจะโทรฯไปบอกแม่ให้เปิดห้องรับแขกให้นาย อย่าขับรถกลับโรงแรมเลย มันดึกแล้ว” อิไลจาห์ตอบโดยไม่พักหยุดคิด จากนั้นจึงคลานขึ้นเตียง ตบเบาๆบนที่นอนเพื่อเรียกเจ้า 4 ขาเพื่อนซี๊ขึ้นมา ซึ่งแรสคอลก็ตามขึ้นมาอย่างว่าง่าย

 

ผิดกับออร์แลนโดที่นิ่งอึ้งไปนาน จนกระทั่งเห็นอิไลจาห์คว้าโทรศัพท์ตรงหัวเตียงขึ้นมาเพื่อจะโทรฯไปบ้านแม่ เขาจึงได้เอนกายลงนอนตามเดิม แน่นอน ข้างๆแรสคอล

 

อิไลจาห์ยิ้มน้อยๆ วางโทรศัพท์ และเอื้อมมือไปลูบแขนออร์แลนโดที่นอนตะแคงหันหลังให้เบาๆ “ขอโทษนะออรี่ ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะไม่มีแรสคอล”

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นตบหลังมืออิไลจาห์เพื่อบอกให้รู้ว่าเขารับคำขอโทษแบบจำยอมแล้ว ทว่ายังไม่ทันสัมผัส เด็กหนุ่มก็ละมือออก เพื่อมาโอบกอดสุนัขตัวโปรดอย่างรักใคร่ และออร์แลนโดก็ได้แต่ตบไหล่ตัวเองเก้อๆ พลางฟังเสียงอิไลจาห์ประเล้าประโลมเจ้าแรสคอลอย่างเจ็บใจ

 

“ไม่เป็นไรนะแรสคอล อื้ม” อิไลจาห์ซุกหน้ากับขนนุ่มๆนั่นอย่างคลั่งไคล้ และลูบไล้ขนหนาแน่นของมันไปมา “นี่แหละ สัมผัสที่คุ้นเคย ขนหน้าอกนุ่มๆ กลิ่นเดิมๆ ว่าแต่นายกลิ่นแรงขึ้นหรือเปล่า? แรสคอล พรุ่งนี้นายต้องอาบน้ำแล้วล่ะ ออร์แลนโด นายไม่มีงานที่ไหนใช่มั้ย?”

 

ชายหนุ่มเลี่ยงที่จะตอบคำถาม เอามือกอดอก ขดตัวนอน พยายามข่มตาให้หลับและนึกฝันล่วงหน้าไปถึงค่ำคืนในวันถัดมาที่น่าจะมีเขาและอิไลจาห์เพียงลำพัง

 

ในฝัน เขากลับไม่เห็นอิไลจาห์ แต่มีเขากับเจ้าแรสคอลบนเตียงเพียงลำพัง  และนั่นเป็นฝันร้ายที่สุดในรอบปีสำหรับออร์แลนโด

 

……………………………………………………………………..